چرا بیت کوین و کریپتو برای پذیرش در دنیای واقعی آماده نیستند

بیش از یک دهه است که صنعت ارز دیجیتال وعده بازآفرینی پول را داده است. بدون نیاز به مجوز. بدون نیاز به اعتماد. بدون مرز. مصون از شکست‌های مکرر امور مالی سنتی.

با این حال، تخمین‌های رایج از مالکیت جهانی همگی زیر 10٪ باقی می‌مانند - و نسبت کسانی که واقعاً از کریپتو برای پرداخت‌ها و سایر کاربردهای ملموس استفاده می‌کنند احتمالاً حتی کمتر است. پس از میلیاردها دلار سرمایه‌گذاری خطرپذیر، میم کوین‌های بی‌پایان و چرخه‌های رسانه‌ای بی‌وقفه، کریپتو همچنان یک محصول تخصصی است که توسط بخش کوچکی از جمعیت جهان نگهداری می‌شود. سؤال ناراحت‌کننده این است که آیا کریپتو چیز ضروری‌ای برای مردم عادی ارائه داده است یا خیر.

ارائه نداده است.

ساخته شده برای سفته‌بازان، نه کاربران

بزرگترین شبکه قرارداد هوشمند در جهان، امور مالی قابل برنامه‌ریزی را معرفی کرد و یک اکوسیستم کاملاً شبه غیرمتمرکز را راه‌اندازی کرد. اما تجربه آنچین همچنان دلهره‌آور است. کاربران باید کلیدهای خصوصی را مدیریت کنند، در صرافی‌های پراکنده حرکت کنند، استانداردهای متعدد توکن را تجزیه و تحلیل کنند، از پل‌های مختلف عبور کنند و کارمزدهای تراکنش را که بدون هشدار افزایش می‌یابد، جذب کنند. برای توسعه‌دهندگان، این قابل مدیریت است. برای کاربران روزمره، این ممنوع است.

یک بلاک چین پرسرعت خود را به عنوان پاسخ بازاریابی کرد: سریع‌تر، ارزان‌تر، توان عملیاتی بالاتر. قطعی‌های مکرر شبکه داستان متفاوتی را روایت کردند. زیرساخت مالی که به طور مکرر آفلاین می‌شود نمی‌تواند به طور واقع‌بینانه به عنوان ستون فقرات تجارت جهانی عمل کند. در همین حال، پذیرش مشتاقانه شبکه از میم کوین‌ها، کاربران عادی را با توکن‌های بی‌ارزش رها کرد در حالی که افراد داخلی بی‌سروصدا خارج شدند.

پروژه بزرگ دیگری خود را به عنوان پلی بین کریپتو و مؤسسات بانکی قرار داد. پذیرش خرده‌فروشی برای هزینه‌های روزمره همچنان وجود ندارد. بیشتر فعالیت‌های بازار هنوز بر حدس و گمان متمرکز است تا تجارت، در حالی که افراد داخلی به انحلال دارایی‌های شخصی خود در دستان باورمندان واقعی ادامه می‌دهند.

در سراسر اکوسیستم‌ها، الگو تکرار می‌شود: حجم معاملات سنگین، که بسیاری از آن تجارت شستشو است، استفاده متوسط در دنیای واقعی را پنهان می‌کند. بنیان‌گذاران دارایی‌های خود را باز می‌کنند و بر سر کسانی که بیشترین اعتقاد به آنها داشتند، تخلیه می‌کنند.

در تئوری بدون نیاز به مجوز، در عمل حضانتی

بازارهای کریپتو خودحفاظتی و غیرمتمرکزسازی را جشن می‌گیرند. در عمل، بیشتر کاربران دارایی‌ها را در صرافی‌های متمرکز نگهداری می‌کنند زیرا کیف پول‌های خودحفاظتی برای هر کسی خارج از صنعت غیرقابل فهم باقی می‌مانند.

آن صرافی‌ها اهرم، مشتقات و ابزارهای بازده را لایه‌بندی می‌کنند که مردم عادی نه آنها را درک می‌کنند و نه می‌خواهند. سپرده‌ها اغلب مجدداً وثیقه‌گذاری می‌شوند - به عنوان وثیقه در جای دیگر استفاده مجدد می‌شوند - و قرار گرفتن در معرض مصنوعی ایجاد می‌کنند که بازتاب همان مهندسی مالی است که کریپتو ادعا می‌کرد جایگزین آن شود. هنگامی که بازارها پر نوسان می‌شوند، این ساختارها انحلال‌های اجباری را تقویت می‌کنند. نوسانات قیمت از طریق موقعیت‌های اهرمی به صورت آبشاری انتقال می‌یابد و کشف قیمت واقعی آنچین از نویز ناشی از مشتقات جدا نشدنی می‌شود.

نتیجه یک پارادوکس است: فناوری‌ای که برای حذف ترازنامه‌های مبهم طراحی شده بود، نسل جدیدی از آنها را به وجود آورده است.

سقف پذیرش

اگر کریپتو مشکلات واضح روزمره را حل می‌کرد، استفاده آن را منعکس می‌کرد. اما پرداخت اجاره با کریپتو همچنان یک خیال باقی می‌ماند. مشاغل کوچک کالاها را با توکن‌های بومی پرنوسان قیمت‌گذاری نمی‌کنند و نسبت به استیبل‌کوین‌ها مردد باقی می‌مانند. کارمزدهای تراکنش غیرقابل پیش‌بینی هستند. بازیابی کیف پول کاربران جدید را می‌ترساند. رابط‌ها گیج‌کننده و پراکنده هستند.

برای بیشتر دارندگان، کریپتو چیزی است که باید خرید و امیدوار بود که ارزش آن افزایش یابد، نه چیزی برای استفاده. بسیاری به سختی می‌فهمند که فناوری زیربنایی چه کاری انجام می‌دهد. یک انقلاب مالی که نیاز به آموزش‌ها، انجمن‌های Discord و ماشین‌حساب‌های کارمزد گاز دارد، به سادگی جریان اصلی عبور نکرده است. مردم آموزش دیگری نمی‌خواهند. آنها ابزاری می‌خواهند که واقعاً بتوانند کنترل کنند.

مشکل UX که هیچ‌کس نمی‌خواهد بپذیرد

بیشتر محصولات کریپتو توسط مهندسان برای مهندسان ساخته شده‌اند، با توجه کمی به کاربرانی که برای اولین بار با فناوری روبرو می‌شوند. تحمل لغزش، ریسک پل‌زنی، استخرهای نقدینگی و استراتژی‌های بازده، تازه‌واردان را پیش از تکمیل یک تراکنش منفرد خوشامد می‌گویند. یک اشتباه منفرد می‌تواند وجوه را برای همیشه نابود کند. تجربه ورود کمتر شبیه باز کردن حساب بانکی و بیشتر شبیه پیکربندی سرور است.

به زبان ساده: تجربه کاربری وحشتناک است.

این را با اپلیکیشن‌های مالی مصرف‌کننده مدرن مقایسه کنید، که در آن انتقال‌ها شهودی هستند و خطاهای پرهزینه نادر هستند.

پذیرش انبوه از زنجیره‌های بیشتر یا مفاهیم پیچیده‌تر که کاربران باید آنها را باز کنند، حاصل نمی‌شود. از انتزاع حاصل می‌شود، از نامرئی کردن پیچیدگی زیربنایی، همان‌طور که Apple و Microsoft زمانی خط فرمان را پشت سیستم عامل پنهان کردند. کریپتو باید به آسانی ارسال پیام متنی باشد. تا زمانی که این‌طور نباشد، در جایگاه خود باقی خواهد ماند.

مارپیچ مصنوعی

شاید کمتر بررسی‌شده‌ترین مشکل در بازارهای کریپتو، تسلط مالی‌سازی آف‌چین باشد. معاملات آتی دائمی به طور معمول از حجم نقدی فراتر می‌روند. توکن‌های اهرمی قرار گرفتن در معرض را چند برابر می‌کنند. میزهای وام‌دهی سپرده‌ها را مجدداً وثیقه‌گذاری می‌کنند. دارایی‌های بسته‌بندی‌شده در زنجیره‌ها گردش می‌کنند. همان توکن زیربنایی می‌تواند به طور همزمان از لایه‌های متعدد ادعاها پشتیبانی کند.

عواقب تئوریک نیستند. بیت‌کوین اخیراً نیمی از ارزش خود را از دست داد، با میلیاردها موقعیت لانگ اهرمی که در آبشارهای یک‌روزه منحل شدند. فروش اجباری، فروش اجباری بیشتری را تحریک کرد. قیمت‌ها به شدت از هر معیار معقولی از ارزش بنیادی منحرف شدند و شرکت‌کنندگان خرده‌فروشی، که به طور قابل توجهی لانگ قرار داشتند، آسیب را جذب کردند. سقوط ناشی از تغییر در کاربرد بیت‌کوین یا فروپاشی در پذیرش نبود. توسط همان اهرم و ساختارهای مصنوعی که بازار بر روی آن لایه‌بندی کرده بود، هدایت شد.

این تله است: در تلاش برای فرار از پیچیدگی امور مالی سنتی، کریپتو آن را بازسازی کرد، فقط سریع‌تر، خودکارتر و با شانس‌های دوم کمتر.

آنچه باید تغییر کند

فراتر رفتن از استفاده ناچیز کریپتو نیازمند تغییر صادقانه در اولویت‌هاست.

• تجربه را ساده کنید. مدیریت کلید، انتزاع گاز و تعامل میان‌زنجیره‌ای باید نامرئی شوند. فناوری باید در پشت وظیفه ناپدید شود.
• کاربرد واقعی را بر سرعت توکن اولویت دهید. محصولات باید پرداخت‌ها، پس‌اندازها و انتقال‌ها را به روش‌هایی که به طور ملموس بهتر از سیستم‌های موجود هستند، قابل استفاده در زندگی روزمره به جای صرفاً سفته‌بازی، فعال کنند.
• پشتیبان شفاف و عرضه قابل تأیید را تضمین کنید. اثبات آنچین باید ساختارهای اهرم مبهم را جایگزین کند. بدون استثنا.
• هزینه‌های قابل پیش‌بینی ارائه دهید. نوسان کارمزد با زیرساخت مالی ناسازگار است. ابزارهای روزمره نباید مانند حراج‌خانه‌ها رفتار کنند.
• برای انسان‌ها طراحی کنید، نه توسعه‌دهندگان. UX درجه مصرف‌کننده آرایشی نیست. وجودی است.

یک چهارراه

حدس و گمان آگاهی ساخت. زیرساخت را تأمین مالی کرد. استعداد را جذب کرد. اما حدس و گمان به تنهایی دوام نمی‌سازد.

فصل بعدی کریپتو در قیمت‌های توکن یا چرخه‌های میم نوشته نخواهد شد. توسط پروژه‌هایی نوشته خواهد شد که بی‌سروصدا در زندگی روزمره یکپارچه می‌شوند، تراکنش‌هایی را فعال می‌کنند که ساده‌تر، ارزان‌تر و شفاف‌تر از سیستم‌هایی هستند که هدفشان جایگزینی آنهاست. این به معنای ابزارهایی است که مردم عادی واقعاً می‌توانند استفاده کنند، که به طور یکپارچه در زندگی روزمره آنها ادغام شده‌اند. بازده‌هایی که برای درک آنها نیازی به دکترا نیست. ریل‌های پرداختی که به طور طبیعی مانند اپلیکیشن‌هایی که مردم قبلاً به آنها اعتماد دارند، احساس می‌شوند، با پشتیبانی زیرساخت که امور مالی جدی می‌طلبد.

تا آن زمان، وعده انقلاب مالی دقیقاً همان باقی می‌ماند.

و امپراطور، با تمام کدی که به نام او نوشته شده، هنوز کیف پولی ندارد که بیشتر مردم بتوانند استفاده کنند.