[Two Pronged] Babcia chce podarować swoim wnukom psa wbrew woli córki

Sekcja People w Rappler prowadzi rubrykę porad prowadzoną przez parę Jeremy Baer i psychologa klinicznego dr Margaritę Holmes.

Jeremy posiada tytuł magistra prawa z Uniwersytetu Oksfordzkiego. Bankier z 37-letnim stażem, który pracował na trzech kontynentach, od ostatnich 10 lat szkoli się z dr Holmes jako współwykładowca i, okazjonalnie, jako współterapeuta, szczególnie z klientami, których problemy finansowe wpływają na ich codzienne życie.

Wspólnie napisali dwie książki: Trójkąty miłosne: Zrozumienie mentalności macho-kochanki oraz Importowana miłość: Filipińsko-zagraniczne związki.

Droga dr Holmes i Panie Baer,

Mój mąż i ja w końcu dostaliśmy wizę, aby ponownie odwiedzić moją córkę i jej rodzinę w USA. Nasza ostatnia wizyta była 5 lat temu. Nasze wnuki to 15-letni chłopiec i 11-letnia dziewczynka. Co roku wysyłamy im prezenty na Boże Narodzenie i urodziny, ale nie wydają się ich zbytnio doceniać, ponieważ dostają też tak wiele prezentów od innych osób.

Ale kiedy będziemy tam latem, możemy dać im prezent, który pokochają i nigdy nie zapomną, że pochodzi od nas: psa. Nie, szczeniaka, który będzie dorastał razem z nimi.

Prosili swoją matkę, moją córkę, o psa od kiedy zaczęli mówić. Zawsze odpowiadała odmownie, ponieważ ciężko się nimi opiekować, a ona ma wystarczająco dużo pracy z pracą na pół etatu, obowiązkami domowymi i macierzyństwem.

Wala akong masabi, (nie mogę powiedzieć na nią złego słowa); jest bardzo dobrą matką! Ale ich dzieci odniosłyby tak wiele korzyści z posiadania psa!

Słyszałam, że nastolatki w Ameryce są bardzo trudne do kontrolowania, zaczynają bardziej dbać o przyjaciół niż o rodziny i często popadają w narkotyki itp. Pies pomoże mojemu wnukowi pozostać związanym z rodziną; pozostać na właściwej drodze.

Spróbuję przekonać córkę, żeby pozwoliła nam kupić im psa, ale jeśli to nie zadziała, czy możemy po prostu kupić im go jako niespodziankę? Mój mąż mówi, że nie, ale ja nie rozumiem dlaczego nie?

– Oddana Lola

Droga Oddana Lola (DL),

Relacja między dziadkami, ich dziećmi i wnukami może być pełna problemów, a wyznaczanie granic może być poważnym problemem.

Instytut Gottmana, założony przez dr Johna i Julie Gottman, bada relacje rodzinne
od dziesięcioleci i ma przydatne wskazówki w tym temacie.

Podsumowując, sugerują, aby dziadkowie unikali:

• Udzielania nieproszonych rad dotyczących wychowania;
• Przychodzenia do domu niezapowiedziani;
• Dawania wnukom jedzenia, którego rodzice nie chcą, aby jedli;
• Dawania wnukom zbyt wielu prezentów;
• Nieprzestrzegania harmonogramu lub rutyny wnuków.

DL, jak wygląda pani proponowany prezent w zestawieniu z tymi zasadami? Mówi pani, że prezent w postaci zwierzaka pomoże pani wnukowi pozostać związanym z rodziną i na właściwej drodze. Jednak nie ma żadnej wskazówki, że potrzebuje on tego rodzaju interwencji, a jeśli rzeczywiście jej nie potrzebuje, ryzykuje pani wyświadczenie mu, a przez to jego rodzicom, poważnej niedźwiedzniej przysługi, sugerując inaczej.

Wydaje się również, że jest pani celowo zdeterminowana, aby zignorować jedną z wyraźnie określonych zasad domowych córki: żadnego psa, ingerencję, która z pewnością zostanie bardzo źle przyjęta, szczególnie że pies wymaga niezwykle dużo opieki, a prawdopodobieństwo, że wnuki podejmą ten ciężar na dłuższy czas, jest bardzo niskie.

Nawet zakładając, że pani wnuki przekroczą wszelkie oczekiwania i staną się pełnoetatowymi opiekunami psa w domu, co się stanie, gdy będą w szkole, a później na uczelni?

Może pani mieć najczystsze intencje, ale chociaż ten prezent przypodobać panią wnukom, spadnie jak kamień do wody u ich rodziców, którzy będą obciążeni kamieniem młyńskim na nadchodzące lata, czego konkretnie powiedzieli, że chcieli uniknąć. Nadszedł czas, aby rozważyć alternatywne prezenty, które nie zwiększają istniejącego obciążenia córki.

Najlepsze życzenia,
JAF Baer

Droga Oddana Lola (DL),

Bardzo dziękuję za pani list.

Jawna treść pani listu brzmi: „Czy nadal byłoby w porządku kupić wnukom psa, nawet jeśli moja córka tego nie chce?"

Pan Baer odpowiedział na to jasno i zwięźle.

Ukryta treść pani listu wydaje się być następująca:

1. Nasze wnuki mieszkają tak daleko od nas. Co możemy zrobić, żeby o nas nie zapomniały?
2. Gdy nasze wnuki wchodzą w okres dojrzewania, etap, w którym jeszcze mniej dbają o rodziców, a bardziej o rówieśników, jakie mamy szanse, by zostać zapamiętanymi, skoro jesteśmy jeszcze bardziej oddaleni niż ich rodzice?"

Po raz pierwszy spotkałam się z rozróżnieniem między treścią jawną a ukrytą w teorii psychoanalitycznej Freuda.

Według dr Sigmunda Freuda sen ma dwie warstwy: treść jawną i treść ukrytą. Pierwsza to faktyczna i dosłowna narracja snu — kto, gdzie, co w historii. Druga, treść ukryta, to ukryte, symboliczne, czasami głęboko stłumione nieświadome pragnienia i
lęki osoby śniącej. To jest powód, dla którego analiza snów jest jedną z głównych metod stosowanych w tradycyjnej terapii psychoanalitycznej.

Tak jak w terapii snów, tak samo kilka listów do Two Pronged. Za pani pozwoleniem spróbuję odpowiedzieć na pytania, które moim zdaniem naprawdę kryją się za listem, który pani napisała.

Niestety, pani obawy są realistyczne i całkowicie uzasadnione. Pani pierwsze pytanie jest bardziej logistyczne, na które moim zdaniem najlepiej można odpowiedzieć, szukając na początek w AI, a następnie w artykułach, które sugerują, jak utrzymywać kontakt z wnukami. Szczególnie pomocne są te skupiające się na pandemii, ponieważ koncentrują się na zwykłych dziadkach, którzy, nie z własnej winy, są oddzieleni od swoich wnuków, a jednak potrafią znaleźć sposób, aby nadal być częścią ich życia, bez względu na dzielącą ich odległość. To jeden z tych momentów, gdy technologia naprawdę przyszła nam z pomocą.

Drugie jawne pytanie jest znacznie bardziej skomplikowane i dlatego nie można na nie odpowiedzieć w ramach tego, o co pani nas dziś prosiła. Bylibyśmy jednak bardzo szczęśliwi, gdyby przesłała nam pani kolejny list, pisząc bardziej szczegółowo o innych obawach dotyczących wnuków.

Ma pani rację. Okres dojrzewania to czas, kiedy nastolatki zazwyczaj oddzielają się od rodziców (a także od dziadków), aby tworzyć silniejsze więzi z rówieśnikami. Choć to boli, to „oddzielenie" należy wspierać, ponieważ jest częścią wyzwań rozwojowych, z którymi spotyka się każdy nastolatek, a pomyślne poradzenie sobie z tym oznacza, że są na drodze do dorosłości.

Zazwyczaj znacznie wcześniej pani wnuki pokonają pokusę oddzielenia się (indywiduacji) od rodziców i od pani i utworzą nowe więzi z panią, jako dorośli o tej samej zdolności radzenia sobie z niuansami rzeczywistości, chociaż mogą nie mieć jeszcze tyle praktyki.

Życzę pani najlepszego szczęścia zarówno teraz, jak i w bardziej wymagających czasach, które nadejdą.

– MG Holmes