Prawdziwy powód, dla którego Trump jest w pułapce — i dlaczego Amerykanie są w tarapatach

W tym tygodniu Trump powiedział, że zrobi wszystko, co konieczne, aby złagodzić kryzys naftowy. Zapewnił również Amerykę, że kryzys „wkrótce się skończy".

Bzdury.

Problem polega nie tylko na tym, że Iran zablokował Cieśninę Ormuz. Chodzi również o to, że Iran, Izrael i Stany Zjednoczone zadały — i nadal zadają — poważne szkody infrastrukturze naftowej i gazowej Bliskiego Wschodu. Naprawa tych szkód zajmie miesiące, jeśli nie lata.

W czwartek ceny ropy w pewnym momencie podskoczyły do 119 dolarów za baryłkę, po czym spadły do około 111 dolarów za baryłkę — co praktycznie gwarantuje, że cena benzyny na stacjach będzie nadal rosła, podobnie jak ceny wielu innych produktów i usług pośrednio zależnych od cen ropy.

To, czego jesteśmy teraz świadkami, to jedna z najpoważniejszych militarnych i politycznych pomyłek we współczesnej historii.

Nietrudno zrozumieć, dlaczego Trump utknął w Iranie. Nie słucha nikogo poza swoim małym kręgiem pochlebców, którzy mówią mu to, co chce usłyszeć.

Ale jest jeszcze coś innego. Iran przyjął asymetryczną strategię wojskową, która działa.

Jestem wdzięczny Marty'emu Manleyowi za odkrycie fascynującego faktu historycznego, który rzuca światło na to, co robi Iran. Podczas wojny koreańskiej pułkownik Sił Powietrznych USA John Boyd stworzył teorię konkurencyjnego podejmowania decyzji, która przez pokolenie kształtowała amerykańską doktrynę wojskową. Nazwał ją pętlą OODA: Obserwuj, Orientuj, Decyduj, Działaj.

Boyd odkrył, że zwycięstwo nie przypada stronie z większą siłą ognia. Przypada stronie, która szybciej przechodzi przez pętlę OODA — obserwując zmiany, orientując się w ich znaczeniu, decydując, co zrobić, i działając przed przeciwnikiem.

Wejdź do pętli przeciwnika, rozumował Boyd, a nie tylko go wyprzedzisz. Niszczysz jego zdolność do stworzenia spójnego obrazu wojny, którą prowadzi.

Manley zauważa, że Iran przyjął podejście Boyda. Iran nie musiał dorównać amerykańskiej sile ognia; musiał tylko generować problemy ekonomiczne i polityczne dla Waszyngtonu, które przewyższają zdolność Waszyngtonu do orientacji, decydowania i działania.

Iran wszedł do pętli OODA Trumpa, ponieważ Iran zareagował na amerykańskie naloty, poszerzając wojnę horyzontalnie — atakując tankowce w Cieśninie Ormuz, wystrzeliwując drony i pociski na infrastrukturę naftową i gazową państw Zatoki, prowokując USA i Izrael do zniszczenia jeszcze większej części tej infrastruktury, uderzając w centra danych Amazon w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Bahrajnie (powodując regionalne awarie bankowości, e-commerce i usług w chmurze) oraz blokując inne kluczowe punkty, od których zależy globalna gospodarka.

Przywódcy Iranu — weterani wojen asymetrycznych w Iraku i Syrii — stosują tę samą asymetryczną logikę do wojny Trumpa. Niedrogie drony, pociski krótkiego zasięgu i miny morskie mogą mieć taki sam efekt, jaki miały improwizowane urządzenia wybuchowe w Iraku — tylko z o wiele większym wpływem strategicznym, ponieważ zakłócają globalne łańcuchy dostaw.

Co zrobił Waszyngton? Zrzucił więcej bomb i wystrzelił więcej pocisków.

W środę Izrael uderzył w klejnot korony irańskiego przemysłu energetycznego — gigantyczne pole gazowe South Pars, które Iran dzieli z Katarem i jest zdecydowanie największym na świecie. (Izrael twierdzi, że Trump pobłogosławił atak; Trump temu zaprzecza.) Iran szybko odpowiedział atakiem na Ras Laffan Industrial City w Katarze, największy na świecie zakład skroplonego gazu ziemnego.

Ataki spowodowały gwałtowny wzrost globalnych cen ropy i wywołały panikę w Waszyngtonie. Trump grozi, że „wysadzi w powietrze całość" irańskich złóż gazu South Pars, jeśli Iran ponownie zaatakuje Katar. Jego sekretarz skarbu mówi, że USA rozważą zniesienie sankcji na miliony baryłek irańskiej ropy.

Odkąd on i Izrael rozpoczęli bombardowanie Iranu, strategia Trumpa była całkowicie reaktywna. Iran generuje problemy dla Waszyngtonu szybciej, niż Waszyngton może je opanować — wyraźny znak, że Iran jest w pętli OODA Trumpa.

Trump i Izrael zakładali, że przytłaczająca siła powietrzna albo zmusi Iran do poddania się, albo wywoła zmianę reżimu. Ale ani jedno, ani drugie się nie stało. Reżim wydaje się bardziej ugruntowany i wojowniczy niż kiedykolwiek.

Podczas gdy Iran nadal blokuje Cieśninę Ormuz i atakuje infrastrukturę naftową i gazową swoich sąsiadów z Zatoki, stosunek kosztów do korzyści nadal przesuwa się przeciwko Trumpowi: Presja ekonomiczna i polityczna narasta w Waszyngtonie szybciej niż w Teheranie.

Oczywiście Iran cierpi — ale, jak argumentuje Manley, Iran może utrzymać swoją kontrofensywę łatwiej i dłużej niż USA mogą utrzymać szkody ekonomiczne dla Iranu. Irański dron Shahed wykonany ze styropianu i napędzany silnikiem motocyklowym, na przykład, kosztuje o rzędy wielkości mniej niż precyzyjne pociski wysyłane do jego przechwycenia lub spustoszenie gospodarcze, które powoduje, gdy zapala tankowiec, centrum danych lub instalację odsalającą.

Ponadto, im dłużej pętla OODA Trumpa pozostaje zerwana, tym więcej złych konsekwencji pojawia się, których nikt w reżimie Trumpa nie przewidział. Wojna Trumpa w Iranie jest teraz prowadzona przez Izrael, a nie odwrotnie, i Trump nie ma łatwego sposobu na zmianę tej nierównowagi sił.

Wojna zmieniła również równowagę sił między Rosją a Ukrainą, przy czym rosyjskie przychody z ropy potencjalnie się podwajają, podczas gdy amerykańskie zapasy broni się kurczą.

Więc co dalej dla USA? Czy jest jakaś droga wyjścia dla Trumpa?

Mógłby wprowadzić „żołnierzy na ziemię" w Iranie i spróbować przejąć irańskie zapasy około 970 funtów 60-procentowo wzbogaconego uranu — wystarczającego do wyprodukowania wielu broni jądrowych po dalszym wzbogaceniu. Gdyby mu się to udało, byłby to poważny wyczyn.

Ale byłby to szczególnie niebezpieczny ruch pod względem strat amerykańskich żyć. Mógłby nawet grozić przypadkową eksplozją jądrową.

Ponadto nikt nie wie, gdzie przechowywany jest wzbogacony uran. W następstwie amerykańskich i izraelskich nalotów w czerwcu ubiegłego roku prawdopodobnie znajduje się w głębokich podziemnych tunelach w pobliżu Isfahan i innych bezpiecznych lokalizacjach, ale Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej nie może zweryfikować dokładnych lokalizacji ani statusu zapasów z powodu braku dostępu do zbombardowanych miejsc.

A co z powrotem do stołu negocjacyjnego? Jak zauważa Richard Haass, Trump prawie nie dał szansy dyplomacji przed rozpoczęciem wojny. Amerykańscy wysłannicy Witkoff i Kushner połączyli maksymalne stanowiska — faktycznie żądając zakończenia irańskiego programu jądrowego, sił rakiet balistycznych i wsparcia dla pełnomocników — z minimalnym czasem na negocjacje.

Haass zauważa wyraźny kontrast między tym procesem a pozornie nieskończoną gotowością administracji do dawania Rosji kredytu zaufania i kompromitowania interesów Ukrainy.

Gdyby Trump wrócił teraz do negocjacji, z pozycji zademonstrowanej zdolności wojskowej, a nie wyczerpania, Iran mógłby zostać zmuszony do reorientacji i odpowiedzi na przeciwnika, który zrobił coś nieprzewidywalnego.

Problem polega na tym, że reżim Trumpa wielokrotnie wycofywał się ze swoich obietnic wobec Iranu, więc Teheran nie ma powodu, by wierzyć jakiejkolwiek ofercie Trumpa.

Tak więc, prawdopodobnie w dającej się przewidzieć przyszłości, Iran pozostanie w pętli OODA Trumpa, Trump pozostanie uwięziony w Iranie, a amerykańscy konsumenci będą uwięzieni przez gwałtownie rosnące ceny energii.

Robert Reich jest profesorem polityki publicznej w Berkeley i byłym sekretarzem pracy. Jego pisma można znaleźć na https://robertreich.substack.com/.

• george conway
• noam chomsky
• wojna domowa
• Kayleigh mcenany
• Melania trump
• drudge report
• paul krugman
• Lindsey graham
• Lincoln project
• al franken bill maher
• People of praise
• Ivanka trump
• eric trump