Najnowszy raport o inflacji w USA wyglądał na dobrą wiadomość — przyszły tydzień może to zmienić

Lutowy raport CPI dał rynkom powód do oddechu. Inflacja wyglądała na wystarczająco łagodną, by utrzymać nadzieje na obniżki stóp procentowych, przy wzroście cen konsumpcyjnych o 0,3% w skali miesiąca i 2,4% w skali roku, podczas gdy bazowy CPI wzrósł o 0,2% w miesiącu i 2,5% rocznie. Ceny mieszkań nadal się ochładzały, a ogólny obraz wyglądał na możliwy do opanowania przez Fed.

Ale ulga przyszła z haczykiem.

Zanim raport dotarł 11 marca, obraz już się zmienił. Rynek pracy osłabł, dane o zatrudnieniu z zeszłego roku zostały zrewidowane w dół, a konflikt w Iranie wypchnął ropę do rekordowych maksimów.

To jest prawdziwy problem, z którym musi się zmierzyć Fed. Lutowy CPI mógł wyglądać spokojnie, ale opisywał gospodarkę, która już w momencie publikacji raportu wydawała się nieaktualna.

Fed udaje się teraz na posiedzenie 17-18 marca z łagodnym odczytem inflacji w jednej ręce i trudnym tłem wzrostu i energii w drugiej.

Łagodny odczyt na trudnym tle

Pierwsza reakcja rynku miała sens.

Lutowy CPI nie przywrócił strachu przed inflacją, ponieważ inflacja bazowa pozostała opanowana w ujęciu miesięcznym, a składniki czynszu, które napędzały tak dużą presję cenową w ciągu ostatnich dwóch lat, nadal się ochładzały. BLS poinformował, że czynsz wzrósł zaledwie o 0,1% w lutym, najmniejszy miesięczny wzrost w ciągu ostatnich pięciu lat, podczas gdy indeks kosztów mieszkaniowych wzrósł o 0,2%.

Raport był stabilny, wydawał się uspokajający i wyglądał jak czysty sygnał, że stopy będą nadal spadać. Ale dotarł w niewłaściwym czasie. Dał rynkom obraz gospodarki sprzed momentu, gdy jeden z najważniejszych czynników inflacji znów zaczął się poruszać.

Skok cen ropy nie może być ograniczony do kompleksu energetycznego. Przekłada się na benzynę, transport, logistykę, koszty biznesowe, oczekiwania inflacyjne i wydatki gospodarstw domowych. Gdy ataki na tankowce w Cieśninie Ormuz nasiliły się, ropa wzrosła do najwyższego poziomu od 2022 roku i pociągnęła w dół globalne akcje.

Presja na rynek była na tyle duża, że Międzynarodowa Agencja Energetyczna nazwała to największym zakłóceniem podaży w historii rynku ropy. Oczekuje się, że marcowa podaż spadnie o około 8 milionów baryłek dziennie z powodu walk i zakłóceń wokół Cieśniny Ormuz. Brent, który wcześniej w tym tygodniu krótko osiągnął 119,50 USD, nadal notował około 97 USD 12 marca.

To sprawia, że lutowy CPI wygląda jak migawka z czasu, zanim kolejne ryzyko inflacyjne stało się w pełni widoczne.

Rynek pracy już zepsuł prostą narrację

Drugi problem dla Fed polega na tym, że rynek pracy przestał wspierać narrację o miękkim lądowaniu właśnie wtedy, gdy CPI się ochłodził.

Lutowy raport o zatrudnieniu pokazał spadek liczby miejsc pracy o 92 000, po styczniowym wzroście o 126 000, a stopa bezrobocia wzrosła z 4,3% do 4,4%.

Samo to wystarczy, by skomplikować historię inflacji. Łagodniejszy odczyt CPI w parze z wyraźnymi stratami miejsc pracy nie jest dezinflacją, którą rynki lubią świętować, ponieważ oznacza, że popyt może się ochładzać z mniej komfortowych powodów.

Potem są rewizje. W lutym BLS sfinalizował swoją rewizję wzorcową, pokazując, że poziom zatrudnienia w marcu 2025 roku został zawyżony o 862 000 miejsc pracy. To przedstawiło ubiegłoroczny rynek pracy jako znacznie słabszy niż wcześniej rozumiano. BLS poinformował, że całkowita zmiana w zatrudnieniu pozarolniczym na 2025 rok została zrewidowana w dół do 181 000 z 584 000.

To zmienia kontekst dla wszystkiego. Oznacza to, że gospodarka weszła w 2026 rok z mniejszą siłą rynku pracy, niż sugerowały nagłówki przez miesiące. Oznacza to również, że Fed nie waży łagodnego odczytu CPI w zestawieniu z silną poduszką rynku pracy, ale w zestawieniu z rynkiem pracy, który mógł być słabszy przez cały czas.

Iran sprawił, że odczyt CPI wydawał się stary w momencie przybycia

Konflikt na Bliskim Wschodzie zamienia to w ryzyko polityczne.

Gdyby ropa pozostała spokojna, Fed mógłby spojrzeć na lutowy CPI i argumentować, że inflacja nadal spada, podczas gdy gospodarka stopniowo zwalnia. To nie rozwiązałoby problemu politycznego, ale przynajmniej dałoby urzędnikom spójną narrację.

Konflikt w Iranie to zmienił. Gdy wojna się zaostrzyła, ropa gwałtownie wzrosła, Wall Street wyprzedał się, a rentowności obligacji wzrosły, gdy inwestorzy wchłaniali ryzyko większego szoku podażowego.

Dlatego Fed teraz wygląda na zamkniętego w pułapce.

Jeśli zbyt mocno opiera się na łagodniejszym odczycie CPI, ryzykuje traktowanie nieaktualnych danych o inflacji jako dowodu, że presja cenowa znika sama. Jeśli zbyt mocno opiera się na szoku naftowym i utrzymuje politykę zaostrzającą dłużej, ryzykuje mocniejsze naciskanie na gospodarkę, w której miejsca pracy już się pogarszają.

Goldman Sachs przesunął swoją pierwszą prognozę cięcia przez Fed na wrzesień z czerwca, ponieważ konflikt na Bliskim Wschodzie podniósł ryzyko inflacyjne, nawet gdy dane o rynku pracy się osłabiły.

Niemniej jednak łagodny odczyt CPI jest nadal przydatny. To prawdziwe dane i mówią, że inflacja nie przyspieszała w lutym. Jednak nie rozstrzyga to większego pytania stojącego przed rynkami lub Fed.

Czy luty był początkiem trwałego ruchu inflacji w dół, czy po prostu ostatnim spokojnym odczytem, zanim ropa zacznie wpływać na ceny, a słabość rynku pracy się pogłębi?

Nawet preferowany przez Fed wskaźnik inflacji, PCE, nie zapewnił zbyt wiele jasności. Styczniowe wydatki konsumpcyjne wzrosły o 0,4%, podczas gdy bazowy PCE wzrósł o 0,4% w miesiącu i 3,1% w skali roku, znacznie mocniejszy podstawowy sygnał inflacyjny niż sugerował łagodniejszy lutowy odczyt CPI.

Oznacza to, że Fed nadal patrzy na uporczywą presję cenową, zanim najnowszy szok naftowy będzie w pełni widoczny w danych, co sprawia, że jakakolwiek ulga rynkowa związana z jednym spokojnym raportem CPI wygląda jeszcze bardziej krucho.

CryptoSlate zwrócił na to uwagę ze strony kryptowalut, a ta sama logika ma szersze zastosowanie do makroekonomii. Gdy ropa, miejsca pracy i inflacja przestają poruszać się synchronicznie, optymizm napędzany nagłówkami szybko staje się chwiejny.

Lutowy CPI dał rynkom ulgę, ale nie dał Fed jasnej odpowiedzi. Raport wyglądał spokojnie, ponieważ opisywał luty. Fed musi podjąć swoją następną decyzję w marcowej gospodarce ukształtowanej przez słabsze miejsca pracy i szok naftowy na Bliskim Wschodzie. Dlatego prawdziwym ryzykiem jest tu fałszywy komfort.