Autorstwa Iriny Slav za pośrednictwem OilPrice.com,

• Konflikt na Bliskim Wschodzie zakłócił dostawy ropy naftowej o ponad 1 miliard baryłek, jednak ogromne chińskie strategiczne zapasy ropy surowej pomogły złagodzić wstrząs poprzez gwałtowne ograniczenie importu, zapobiegając jeszcze większemu wzrostowi cen ropy.

• Kraje ścigają się teraz w budowaniu lub uzupełnianiu strategicznych rezerw ropy naftowej, przy czym MAE planuje uzupełnić 400 milionów baryłek uwolnionych podczas kryzysu, a główni importerzy, tacy jak Indie, dążą do rozszerzenia swoich rezerw awaryjnych.

• Ta fala odbudowy rezerw może stworzyć nowe, znaczące źródło popytu na ropę naftową, wspierając ceny ropy surowej po pełnym ustąpieniu kryzysu na Bliskim Wschodzie, gdy rządy będą priorytetowo traktować bezpieczeństwo energetyczne obok transformacji energetycznej.

Wojna na Bliskim Wschodzie kosztowała świat ponad miliard baryłek skumulowanych strat w dostawach. Na szczęście jednak Chiny zbudowały rezerwę mniej więcej tej samej wielkości przed zamknięciem Cieśniny Ormuz, więc przestały kupować tak dużo ropy, powstrzymując nieuchronny skok cen. Teraz wszyscy chcą zbudować rezerwę ropy — lub muszą uzupełnić te, które już posiadają.

W marcu, wkrótce po rozpoczęciu ataków USA i Izraela na Iran, co skłoniło ten ostatni do odwetu poprzez zamknięcie Cieśniny Ormuz, Międzynarodowa Agencja Energetyczna ogłosiła, że uwolni 400 milionów baryłek ropy surowej ze swoich wspólnych rezerw awaryjnych. Rezerwa została utworzona wraz z MAE jako odpowiedź na arabskie embargo naftowe i inne zakłócenia dostaw z lat 70., kiedy świat był jeszcze bardziej uzależniony od ropy bliskowschodniej niż dziś.

Uwolnienie ogłoszone w marcu zaniepokoiło obserwatorów rynku ropy, ponieważ miało być największym w historii, znacznie większym niż to, co państwa członkowskie MAE uwolniły w 2022 roku, gdy zachodnie sankcje na Rosję po jej inwazji na Ukrainę wywołały skok cen. Wówczas MAE uwolniła jedynie 182 miliony baryłek. Teraz państwa członkowskie były gotowe uwolnić 400 milionów baryłek, plus miliony baryłek z amerykańskiej strategicznej rezerwy ropy naftowej.

Wszystkie te miliony baryłek będą musiały zostać uzupełnione po zakończeniu kryzysu, a nawet przed jego zakończeniem, jeśli się przedłuży. Analitycy ostrzegali przed tym oraz przed potencjałem tej fali uzupełniania do podniesienia cen międzynarodowych, które pozostawały uparcie przygnębione, nawet wśród świeżych doniesień o nowych atakach między Iranem a Stanami Zjednoczonymi. Jednak oprócz fali uzupełniania, istnieją kraje dążące do budowania własnych rezerw strategicznych, aby chronić się przed przyszłymi wstrząsami.

Reuters odnotował w niedawnym raporcie, że kraje posiadające ograniczone krajowe rezerwy ropy odczuły boleśniej skutki zamknięcia Cieśniny Ormuz niż te z obfitymi rezerwami. Taki wniosek jest oczywiście oczywisty, ale wskazuje na coś poza tym, co oczywiste, mianowicie że ropa surowa pozostaje ostatecznym paliwem globalnej gospodarki, niezależnie od przyspieszenia wysiłków transformacyjnych w ostatniej dekadzie.

Liczne raporty po wybuchu wojny na Bliskim Wschodzie mówiły, że skłoni ona importerów energii do przejścia na takie źródła jak energia wiatrowa i słoneczna, aby zmniejszyć ich zależność od importu ropy z Bliskiego Wschodu. Rzeczywiście, wiele rządów w całej Azji — najbardziej narażonym regionie — podwoiło i potroiło wysiłki na rzecz energii wiatrowej i słonecznej, ale jednocześnie sygnalizowało, że są świadome, iż nie mogą one zastąpić węglowodorów w żadnym znaczącym stopniu. Zaczęły więc również myśleć o budowaniu rezerw ropy. Inspiracją były Chiny.

Wśród analityków energetycznych wydaje się panować dość powszechna zgoda, że Chiny odegrały kluczową rolę w uchronieniu świata przed utonięciem w trzycyfrowych cenach ropy. Osiągnęły to dzięki swojej tendencji do planowania z dużym wyprzedzeniem i przygotowywania się na niekorzystne zdarzenia, takie jak wojna na Bliskim Wschodzie. Chiny przez lata kupowały tanią ropę od Iranu, Rosji i Wenezueli, budując największą rezerwę ropy na świecie. Co zabawne, doniesienia o różnicy między chińskim importem ropy surowej a wskaźnikami przerobu rafinerii służyły utrzymaniu cen w ryzach, utrzymując ropę tańszą przez dłuższy czas i pomagając Chinom budować swoje rezerwy. A gdy przyszła wojna, Chiny drastycznie ograniczyły import i sięgnęły do swoich zapasów ropy.

Podążanie za przykładem Chin może być sporym wyzwaniem, choć na pierwszy rzut oka wydaje się proste. Wyzwanie jest oczywiście finansowe. Indie na przykład chcą zwiększyć własne rezerwy ropy, które są obecnie nieakceptowalnie niskie, pokrywając zaledwie osiem dni importu. Rząd już polecił państwowemu gigantowi ONGC dodanie 13 milionów baryłek do rezerw ropy surowej, ale te 13 milionów baryłek nie wystarczy w przypadku niedoborów — a zakup wystarczającej ilości ropy, aby pomóc w przypadku niedoborów, kosztowałby dziesiątki miliardów dolarów. Indie, nawiasem mówiąc, nie są jedynym dużym importerem ropy myślącym o zwiększeniu swoich rezerw. A Chiny będą musiały uzupełnić swoje rezerwy, podobnie jak członkowie MAE.

Oznacza to, że popyt na ropę surową wzrośnie w momencie, gdy pojawi się sygnał, że kryzys na Bliskim Wschodzie naprawdę dobiegł końca. Nawet Międzynarodowa Agencja Energetyczna — znana z koncepcji szczytowego popytu na ropę — stwierdziła w swoim najnowszym miesięcznym raporcie naftowym, że oczekuje odbicia globalnego popytu na ropę do 2 milionów baryłek dziennie w 2027 roku, po spadku o 1,1 miliona baryłek dziennie w tym roku z powodu kryzysu i jego wpływu na podaż i ceny. Dobrą wiadomością dla kupujących jest to, że informacje o silniejszym popycie prawdopodobnie obniżą ceny ropy.