ریز احمد درباره «طعمه» بسیار شخصی

"اینجا هستم، حاضرم". ریز احمد خسته وارد فریم زوم من می‌شود و صورتش را در دستانش می‌مالد. درست شب قبل، در اکران نمایش جدیدش Bait شرکت کرده است. حالا، در میان نقدهای تحسین‌آمیز، در جلسات مطبوعاتی پشت سر هم غرق است.

با اعتراف به اینکه Bait را یکجا تماشا کردم شروع می‌کنم. "در هیچ نقطه‌ای نمی‌توانستم بگویم سریال به کجا می‌رود،" به او می‌گویم. ناگهان، خستگی به آرامی از صورتش می‌گریزد و با پیروزی مشت به هوا می‌زند. "بله!"

این مصاحبه حاوی اسپویلر برای Bait است.

Bait ریز احمد غیرممکن است که دسته‌بندی شود — عمداً

این نمایش، که احمد خالق، نویسنده و بازیگر آن است، شاه لطیف، یک بازیگر پاکستانی-بریتانیایی در حال تلاش را دنبال می‌کند که در تست بازیگری جیمز باند شکست می‌خورد، و سپس تصادفی-عمدی در روزنامه‌های زرد به عنوان پیشتاز این نقش ظاهر می‌شود.

چیزی که به عنوان کمدی تحقیرهای فزاینده شروع می‌شود، به چیزی بسیار عجیب‌تر و لایه‌دارتر تبدیل می‌شود: یک دلهره‌آور پارانوئیدی، یک درام خانوادگی، تأملی درباره هزینه اجرای نسخه‌ای از خودت که برای جهان قابل پذیرش باشد.

آنقدر عمداً بین ژانرها حرکت می‌کند که واکنش‌های اولیه نمی‌توانستند تصمیم بگیرند چیست. احمد آن را به عنوان تعریف می‌گیرد.

"باید مردم را حدس بزنی،" می‌گوید. "تماشاگران الان خیلی باهوش هستند. فقط باید مردم را حدس بزنی."

این نمایش وارد چشم‌انداز فرنچایزی می‌شود که از زمان تصور اولیه Bait به طور قابل توجهی تغییر کرده است. در ۱۴۰۴/۰۱/۰۴، Amazon MGM Studios به طور رسمی قرارداد سرمایه‌گذاری مشترک خود را با تهیه‌کنندگان باتجربه باند، باربارا بروکلی و مایکل جی. ویلسون بست و پس از شش دهه مدیریت خانوادگی بروکلی، کنترل خلاقانه 007 را به دست گرفت.

احمد Bait را درست در این دوره عدم اطمینان درباره اینکه باند چیست، چه کسی صاحب او است، و چه معنایی مجاز به داشتن است، توسعه داد، و او به اجازه بروکلی برای استفاده از IP در لحظه‌ای که کنترل او بر آن در حال سست شدن بود، نیاز داشت.

به گفته او، همه اطرافش باور داشتند که او هرگز آن را نمی‌دهد. به هر حال پرسید و استدلال کرد که این واقعاً یک نمایش باند نیست، که باند در اینجا به عنوان نماد آرزو و طعم خاصی از جذابیت مردانه غربی عمل می‌کند، که هیچکدام ربطی به شاه ندارند و همه چیز مربوط به چیزی است که به شاه گفته شده باید بخواهد.

او برکت خود را داد (به شرط اینکه هرگز در نمایش ذکر نشود)، و قرارداد در یک ناهار انجام شد.

اما ریسک‌های شخصی، مدت بیشتری برای مذاکره طول کشید — بیشتر با خودش.

چگونه ریز احمد سال‌ها یادداشت شخصی را به داستان جیمز باند تبدیل کرد

احمد برای بخش بهتر یک دهه دفترچه‌ای را پر می‌کرده است، نه دقیقاً با نکات داستانی، بلکه با مشاهداتی درباره یک احساس خاص: اینکه زندگی می‌تواند مانند یک تست بازیگری مداوم احساس شود، شکاف بین خودی که در ملاء عام اجرا می‌کنی و خودی که واقعاً هستی، و هزینه خاص و تجمعی حفظ آن شکاف برای یک مرد قهوه‌ای در بریتانیا، جایی که ریسک درک صحیح بالاتر و حاشیه خطا باریک‌تر احساس می‌شود.

"مدام مجبوریم این نسخه عمومی از خودمان را اجرا کنیم،" می‌گوید، "و معمولاً با آنچه واقعاً هستیم یا واقعاً احساس می‌کنیم در تضاد است."

این قلمرویی است که برنده اسکار در اشکال دیگر نقشه برداری کرده است — مقاله او در سال ۱۳۹۵ "Typecast as a Terrorist"، منتشر شده در The Guardian به عنوان برش از مجموعه مقالات The Good Immigrant، بر همان تقاطع آزاردهنده اتاق‌های تست بازیگری و اتاق‌های بازجویی فرودگاه تکیه داشت — اما Bait به جایی ناراحت‌کننده‌تر درونی می‌رود.

"قهوه‌ای بودن در غرب می‌تواند شبیه این باشد که در یک دلهره‌آور جاسوسی هستی،" می‌گوید. "از قبل در یک دلهره‌آور جاسوسی هستی. برای چه چیزی تست بازیگری می‌دهی؟ چه بخواهی چه نخواهی آن را داری."

"و بیشتر اوقات، ما آن را دوست نداریم."

به او می‌گویم من هم ویدیوهایی درباره جنگ می‌سازم — همان که الان هر اپلیکیشن خبری روی هر تلفنی را تسخیر کرده، با تمام وحشت روزانه و فرسایشی‌اش — و اینکه پنج دقیقه اول مرا به گونه‌ای از ته دل خنداند که کاملاً متوجه نشده بودم تا زمانی که از من خارج شد به آن نیاز دارم.

احمد با تأکید سر تکان می‌دهد. "همه ما الان نیاز به خندیدن داریم،" می‌گوید. "نیاز داریم شادی را دوباره کشف کنیم."

"خنده از مغز و تعصبات و تمام این دوگانگی‌هایی که در آن‌ها گیر کرده‌ایم عبور می‌کند. می‌تواند بسیار درمان‌بخش باشد."

خود احمد در مورد درگیری جهانی بسیار صریح بوده است، و کمپین بمباران اسرائیل در غزه را در سال ۱۴۰۲ "جنایات جنگی غیرقابل دفاع اخلاقی" نامیده و تعهدنامه تحریم کارگران سینمای فلسطین را در سال ۱۴۰۴ امضا کرده است. بنابراین وقتی از نیاز به کشف دوباره شادی صحبت می‌کند، می‌دانم که به صورت انتزاعی صحبت نمی‌کند.

"اگر یک چیز وجود داشته باشد که مردم از این نمایش می‌گیرند،" ادامه می‌دهد، "بگذارید همان خنده‌ها باشد."

ریز احمد درباره تست‌های بازیگری شرم‌آور، سرپیچی از ژانر و متقاعد کردن خودش

اصرار نمایش بر سرپیچی از دسته‌بندی (کمدی! دلهره‌آور! درام خانوادگی! حیوانات متوفی صحبت‌کننده!) ظاهراً در مراحل مختلف توسعه یک فروش ساده نبود، و احمد فرآیندی از ترغیب مداوم را توصیف می‌کند، نه فقط سرمایه‌گذاران و همکاران بلکه خودش.

احمد Bait را در سینماها همزمان با تفسیرش از Hamlet می‌خواست، هر دو چیز به طور همزمان وجود داشته باشند، عمداً، به عنوان بیانیه‌ای درباره اینکه او چیست و چگونه از میخکوب شدن امتناع می‌کند.

"همیشه باید مردم را متقاعد کنی،" می‌گوید. "حتی خودت را متقاعد کنی که می‌دانی چه کار می‌کنی وقتی که نمی‌دانی."

چیزی که او به صورت صمیمانه می‌داند بافت غیرجذاب تست بازیگری است. "هر تست بازیگری شرم‌آور است،" می‌خندد.

توصیف می‌کند چهارده نوار به کارگردان Star Wars فرستاده پس از اینکه آدرس ایمیلی داده شد "که احتمالاً نباید به من داده می‌شد"، و تصادفاً سوراخی در پیراهن دنی بویل در طول تست بازیگری نسبتاً اشتباه محاسبه شده برای Slumdog Millionaire پاره کرده است.

برای بیشتر دیگران، می‌گوید، آنقدر بد بودند که هنوز نمی‌تواند خودش را متقاعد کند که پیگیری کند.

"تست بازیگری به طور طبیعی ناراحت‌کننده است چون تو را خودآگاه می‌کند،" می‌گوید، "و بهترین کار، بهترین جریانی که در هر نوع زندگی احساس می‌کنیم، مخالف آن است."

ریز احمد درباره بازیگران Bait: گاز خان، ریف اسپال و یک برنامه واقعیت که کسی از آن خبر نداشت

بازیگران نسبتاً عالی Bait (گردآوری شده توسط شاهین بیگ تسلیم‌ناپذیر) مجموعه‌ای پرمحبت و به سبک آدام سندلر از افرادی است که احمد می‌خواسته دوباره در یک اتاق باشد.

احمد گاز خان را که نقش پسر عمویش زلفی را بازی می‌کند، تقریباً ۲۰ سال پیش در دانشگاه کاونتری ملاقات کرد، جایی که خان دانشجو بود و احمد برای درخواست از او برای حمایت از اجرایی در اتحادیه دانشجویی ظاهر شد. "دومین دیدار اول" آنها سال‌ها بعد بود که خان برای توییتی درباره ژوراسیک پارک وایرال شد و در توییتر به احمد DM فرستاد و راهنمایی شغلی، از جمله اینکه آیا شهرت نیاز به شرکت در هر آیین ایلومیناتی دارد، درخواست کرد.

شیبا چدها، که در Hamlet نیز روبروی احمد بازی می‌کند، نقش مادربزرگ خانواده تاهیرا را بازی می‌کند، و ریتو آریا یاسمین است، یک دوست دختر سابق که مقاله تحریک‌آمیزی می‌نویسد که سؤال می‌کند آیا جیمز باند اصلاً شایسته یک مرد مسلمان است. پاتریک استوارت صدای سر خوک را می‌دهد. توضیح بیشتری نخواهم داد.

و سپس ریف اسپال است، که ارتباطش با احمد به سال ۱۳۸۵ برمی‌گردد، زمانی که آن دو — در کنار تام هاردی، در یک جفت‌شدن که هرچه بیشتر فکر می‌کنی کیهانی‌تر غیرممکن می‌شود — با هم در برنامه واقعیتی به نام The Play's the Thing ظاهر شدند، که در آن نویسندگان نمایشنامه‌های صحنه‌ای را برای وست اند کار می‌کردند و بازیگران برای کمک آورده می‌شدند. او این را ذکر می‌کند و من صدایی تولید می‌کنم که کاملاً شرافتمندانه نیست.

"در آن برنامه واقعیت،" اضافه می‌کند، لبخند زنان، "ریف نقش مامور امنیتی فرودگاه را بازی کرد."

زندگی او دور از صحنه خانواده‌محور و، به توصیف خودش، کم‌کار است، بنابراین پروژه‌هایی مثل این از معدود مواقعی هستند که می‌تواند زمان پایداری را با افرادی که دوستشان دارد بگذراند، به من می‌گوید. "من معتقدم که کمدی درباره شیمی است،" می‌گوید، "و بهترین خودت را بیرون می‌آوری وقتی در اطراف افرادی هستی که احساس می‌کنی می‌توانی به آنها اعتماد کنی."

رویدادهای واقعی پشت Bait: آنچه ریز احمد از زندگی خودش گرفته

میزانی که احمد انتخاب کرده در Bait واقعاً افشا شود چشمگیرترین چیز درباره هم نمایش و هم این گفتگو است.

زیرا می‌بینید، بخش زیادی از جزئیات بافته شده در داستان شاه تقریب‌های استعاری نیستند؛ آنها، در چندین مورد، رویدادهای واقعی هستند.

او حمله پانیک را که در Kentish Town Forum داشت، روی همان صحنه‌ای که شخصیتش در نمایش حمله پانیک دارد، توصیف می‌کند، که از همان خروجی کناری به همان کوچه فوران می‌کند. خاطره مورد حمله قرار گرفتن در پارکی پشت خانه والدینش در ومبلی نیز به خاطره شخصیتش تبدیل می‌شود، فیلمبرداری شده در همان پلکان، روی همان قطعه زمین.

و سپس، شگفت‌انگیزتر: خدمات امنیتی. همانطور که برجسته‌تر شده است، احمد به من می‌گوید سازمان‌های بریتانیایی چندین بار در چند سال اخیر با او تماس گرفته‌اند، درخواست ملاقات، پرسیدن آیا با آنها کار خواهد کرد، پرسیدن، به بیان دیگر، آیا برای آنها جاسوسی خواهد کرد. برای او اتفاق افتاد، و بنابراین برای شاه اتفاق می‌افتد.

حتی تنظیم نمایش در محله‌های مختلف لندن — از نقاط دیدنی محبوب مانند South Kensington تا مناطق کمی محلی‌تر مانند Kentish Town — بسیار عمدی بود.

"می‌خواستم تجربه روزمره ما را بگیرم،" می‌گوید، "و آن را به عظمت و اهمیت حماسی چیزی که در دلهره‌آورهای جاسوسی می‌بینید ارتقا دهم." سکانس‌های تعقیب و گریز مانند باند احساس می‌شوند اما در سراسر مرزهای محله‌ای باز می‌شوند که معنای خاص و بارگذاری شده برای افرادی که از آنها عبور می‌کنند دارند، و پارانویا نیاز به یک شرور قابل شناسایی ندارد چون سیستمی که نظارت می‌کند از قبل در معماری زندگی روزمره ساخته شده است.

او به چارچوب جردن پیل از Get Out استناد می‌کند — که سیاه بودن در آمریکا می‌تواند شبیه بودن در یک فیلم ترسناک باشد، به همین دلیل فیلم ترسناک ساخته شد — و موازی که او با Bait می‌کشد دقیق است: ژانر یک استعاره برای تجربه نیست، او پیشنهاد می‌کند؛ تجربه چیزی است که ژانر همیشه، تا حدی ناقص، توصیف می‌کرد.

Forbesنمایش جدید جیمز باند آمازون ۱۰۰٪ در Rotten Tomatoes دارد، با یک نکتهتوسط پل تاسی

او همچنین درباره ساعتی که به عنوان جایزه برای یکی از فیلم‌های اولیه‌اش به او داده شد به من می‌گوید، که پس از دریافت آن را گوگل کرد و کشف کرد ارزش ۲۵۰۰ پوند دارد، در برابر تقریباً ۸۰۰ پوندی که از تولید خودش درآمد کرده بود.

"سال‌ها جرأت نداشتم آن را از جعبه بیرون بیاورم، چون فکر می‌کردم یک روز، باید آن را بفروشم" می‌گوید. "در یک حرفه ناپایدار هستم. صدای پدرم در سرم است."

یک ضرب می‌گیرد. "اولین باری که ساعتی که در سال ۱۳۸۶ یا ۱۳۸۷ برنده شدم پوشیدم، سال گذشته بود. فقط پس از اینکه نمایش را ساختم."

چیزی تقریباً غیرقابل تحمل انسانی درباره آن تصویر، ساعت در جعبه، دهه و نیم گفتن به خودش که هنوز حق پوشیدن آن را به دست نیاورده، وزن روانی خاص بزرگ شدن در خانواده‌ای که خوداشتغالی به معنای عدم اطمینان به معنای نگه داشتن چیزها است چون یک روز ممکن است نیاز به فروش آنها داشته باشید، وجود دارد. همچنین، به روش خودش، کل نمایش است — چیزی که به تو داده شده که خیلی ترسیدی آن را ادعا کنی.

"به عنوان بازیگران، خیلی تشویق می‌شویم که رمز و راز ایجاد کنیم و سعی کنیم یک بوم خالی باشیم، بنابراین قبلاً فکر می‌کردم بازیگری درباره گذاشتن ماسک است،" می‌گوید. "حالا فکر می‌کنم درباره برداشتن آن است."

"فکر می‌کنم درباره این است که آنقدر درباره حقیقت خودت خاص باشی که هرکسی بتواند خودش را در آن پیدا کند."

'Bait'، ساخته، نوشته شده و بازی شده توسط ریز احمد، اکنون در Prime Video پخش می‌شود.