آرامش پشت سیستم: چگونه سابیر نلی یاد گرفت آنچه را که واقعاً اهمیت دارد بسازد

برخی تغییرات با الهام آغاز نمی‌شوند. آن‌ها با فرسودگی شروع می‌شوند. از آن نوعی که از انجام مکرر کارهای غیرضروری ناشی می‌شود و بی‌صدا از خود می‌پرسید چرا هنوز کسی آن را اصلاح نکرده است.

این احساس به راحتی محو نمی‌شود. باقی می‌ماند، سؤالات ناراحت‌کننده می‌پرسد و پاسخ‌های آسان را نمی‌پذیرد.

برای سبیر نلی، این ناراحتی پایدار تبدیل به راهنما شد. نه به سمت شناخت یا تغییر ناگهانی، بلکه به سمت مسئولیت. او قصد نداشت سر و صدا به پا کند. او قصد داشت آن را کاهش دهد.

مدت‌ها قبل از راه‌اندازی پلتفرم پرداخت، سبیر سال‌ها را در نزدیکی واقعیت‌های اداره کسب‌وکارها گذراند. او درک کرد که کارآفرینی یک برنامه برجسته نیست. مجموعه‌ای از تصمیمات کوچک است که تحت فشار گرفته می‌شوند، اغلب با اطلاعات ناقص و پیامدهای بسیار واقعی. زمانی که سیستم‌ها از شما حمایت می‌کنند، آن تصمیمات قابل مدیریت به نظر می‌رسند. زمانی که این کار را نمی‌کنند، همه چیز سنگین‌تر به نظر می‌رسد.

پرداخت‌ها یکی از آن سیستم‌هایی بودند که به طور مداوم سنگین‌تر از آنچه باید بودند، احساس می‌شدند. فرآیندها سخت بودند. ابزارها منسوخ بودند. کارهایی که باید دقایقی طول می‌کشیدند، به ساعت‌ها کشیده می‌شدند. و به جای درخواست بهتر، صاحبان کسب‌وکار تطبیق می‌دادند. آن‌ها در اطراف ناکارآمدی کار می‌کردند و استرس را به عنوان بخشی از کار می‌پذیرفتند.

این پذیرش سبیر را ناآرام کرد. نه به این دلیل که فکر می‌کرد مردم اشتباه می‌کنند، بلکه به این دلیل که فکر می‌کرد آن‌ها شایسته بهتر هستند. او معتقد بود تلاش باید صرف ساختن کسب‌وکارها شود، نه مبارزه با سیستم‌هایی که تکامل نیافته‌اند. اما او همچنین می‌دانست که اصلاح هر چیزی که به پول مرتبط است، نیاز به دقت دارد. اعتماد چیزی نیست که به راحتی با آن آزمایش کنید.

بنابراین او گوش داد. او مشاهده کرد. او متوجه شد که چقدر اغلب همان ناامیدی‌ها در اشکال مختلف ظاهر می‌شوند. خواه زمان‌بندی، تأییدیه‌ها یا وضوح باشد، مشکل اساسی یکسان بود. سیستم‌ها حول افرادی که از آن‌ها استفاده می‌کردند، طراحی نشده بودند.

این درک کل رویکرد سبیر به ساخت را شکل داد. برای او، نوآوری در مورد افزودن پیچیدگی نبود. در مورد حذف اصطکاک بود. هر مرحله اضافی نیاز به توجه داشت. هر فرآیند نامشخص شک ایجاد می‌کرد. او معتقد بود سیستم‌های خوب باید پایدار، قابل پیش‌بینی و تقریباً نامرئی باشند.

زمانی که او شروع به ساخت Zil Money کرد، هدف تحت تأثیر قرار دادن نبود. ساده‌سازی بود. او سعی نمی‌کرد نحوه فکر کسب‌وکارها را تغییر دهد. او می‌خواست به نحوه عملکرد فعلی آن‌ها احترام بگذارد و آن تجربه را روان‌تر کند. اگر یک ویژگی به وضوح تلاش یا استرس را کاهش نمی‌داد، جایی نداشت.

این نظم همیشه آسان نبود. لحظاتی وجود داشت که رشد سریع‌تر یا موقعیت‌یابی بلندتر وسوسه‌انگیز بود. اما سبیر به طور مداوم خویشتن‌داری را انتخاب کرد. او معتقد بود حرکت بیش از حد سریع بدون اطمینان، اعتماد را از بین می‌برد، و اعتماد پایه و اساس همه چیزهایی بود که او در حال ساخت بود.

سبک رهبری او این باور را منعکس می‌کرد. او از طریق فوریت یا فشار رهبری نمی‌کرد. او از طریق وضوح و پاسخگویی رهبری می‌کرد. زمانی که چیزی اشتباه پیش می‌رفت، تمرکز بر انحراف نبود. بر درک و اصلاح علت اصلی بود. مشکلات به عنوان اطلاعات در نظر گرفته می‌شدند، نه وقفه.

ساختن در فضای مالی یادآوری‌های مداوم مسئولیت را به همراه داشت. انتظارات بالا بود. تحمل خطا پایین بود. سبیر هرگز فراموش نکرد که پشت هر تراکنش فردی است که به آن وابسته است. این آگاهی نحوه تصمیم‌گیری و نحوه برخورد با چالش‌ها را شکل داد.

با تکامل پلتفرم، تأثیر به آرامی ظاهر شد. صاحبان کسب‌وکار زمان کمتری را صرف نگرانی در مورد پرداخت‌ها می‌کردند. فرآیندها قابل پیش‌بینی‌تر به نظر می‌رسیدند. غافلگیری‌های کمتر به معنای شب‌های دیرهنگام کمتر بود. آن آرامش برای سبیر بیشتر از توجه یا تعریف اهمیت داشت.

او موفقیت را با غیبت اندازه‌گیری کرد. شکایات کمتر. پیگیری‌های کمتر. لحظات کمتری که افراد احساس می‌کردند در انتظار سیستمی گیر کرده‌اند که نمی‌توانستند کنترل کنند. زمانی که همه چیز به خوبی کار می‌کرد، کاربران کمتر متوجه می‌شدند، و دقیقاً این نکته بود.

سبیر هرگز تصویر یک بنیان‌گذار را دنبال نکرد. او بر مفید بودن تمرکز کرد. او معتقد بود رهبری در مورد دیده شدن نیست، بلکه در مورد حذف موانع است تا دیگران بتوانند راحت‌تر جلو بروند. این باور فرهنگ اطراف او و خود محصول را شکل داد.

امروزه، سبیر نلی به خاطر ساخت با هدف شناخته می‌شود. کار او احترام عمیق به صاحبان کسب‌وکار و فشاری را که هر روز متحمل می‌شوند، منعکس می‌کند. او سعی نکرد کسب‌وکار را دوباره اختراع کند. او انتخاب کرد یک تجربه اساسی را بهبود بخشد و آن را به درستی انجام دهد.

داستان او برجسته است زیرا دراماتیک نیست. عمدی است. در مورد توجه به چیزهایی است که دیگران نادیده می‌گیرند و به اندازه کافی اهمیت دادن برای اصلاح آن. در مورد انتخاب صبر به جای میانبرها و وضوح به جای سر و صدا.

در دنیایی که اغلب سرعت و مقیاس را جشن می‌گیرد، سفر سبیر یادآور این است که پیشرفت همچنین می‌تواند ساکت باشد. با دقت ساخته شود. با مسئولیت حفظ شود. طراحی شود تا از مردم حمایت کند نه اینکه توجه آن‌ها را مطالبه کند.

این فلسفه همچنان راهنمای همه چیزهایی است که او می‌سازد. و در آن رویکرد آرام و مداوم، تأثیر واقعی کار سبیر نلی نهفته است.