آغاز واکنش شدیدتر در برابر سیاست ترامپ در تاریخ کلیدی مورد انتظار است

روز جهانی کارگر در ۱ مه، یادبود مبارزات بزرگ کارگری قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم است؛ زمانی که کارگران برای دستمزد مناسب و شرایط کاری شایسته جنگیدند و جان دادند.

انرژی مبارزاتی جنبش اولیه کارگری، که مدت‌ها در ایالات متحده به خواب رفته بود، اخیراً دوباره در حال احیاست؛ چراکه آمریکایی‌ها از بی‌ثباتی اقتصادی، نابودی مراقبت‌های بهداشتی و سایر حقوق و حمایت‌های اساسی خشمگین‌اند و از دولتی که به ثروتمندتر کردن میلیاردرها به بهای زندگی مردم کارگر اختصاص یافته، رویگردان‌اند. به این‌ها کمپین ارعاب دولت ترامپ علیه مهاجرانی که بخش بزرگی از کارهای یدی این کشور را انجام می‌دهند و سرکوب خشونت‌آمیز همسایگانی که می‌کوشند از آن‌ها حمایت کنند را هم اضافه کنید؛ اوضاع دارد به سال ۱۸۸۶ شباهت پیدا می‌کند.

در روز جمعه، ۱ مه، اتحادیه‌های کارگری و گروه‌های حقوق مهاجران برای سازماندهی اعتصاب‌های گسترده در بیش از ۳٬۰۰۰ شهر در سراسر آمریکا گرد هم می‌آیند. شعار «نه کار. نه مدرسه. نه خرید» تگ‌لاین کمپین ملی است که در ویسکانسین با حمایت Madison Teachers Inc.، فدراسیون جنوب مرکزی کار و گروه‌های مدنی بی‌شماری همراه شده است.

اعتراضات این هفته از دل «یک روز بدون مهاجران» بیرون آمده؛ اعتصاب‌های عمومی روز مه که ۲۰ سال پیش برای مقابله با لایحه فدرال نماینده کنگره ویسکانسین، جیمز سنسنبرنر، آغاز شد؛ لایحه‌ای که پیشنهاد می‌کرد حضور غیرمجاز در آمریکا جرمی با مجازات حبس اجباری باشد. کریستین نویمان-اورتیز، مدیر اجرایی Voces de la Frontera، گروه حقوق کارگران مهاجر مستقر در میلواکی، به یاد می‌آورد: «برای اولین بار، در آن اعتراضات روز مه، شاهد بودید که خانواده‌های عمدتاً مهاجر لاتین تبار از طبقه کارگر… با پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها و کالسکه‌های بچه، در این موج آرام راهپیمایی‌های توده‌ای حاضر شدند.» او افزود: «واقعاً مثل یک زلزله بود که آن لایحه وحشتناک را به تاقچه گذاشت و گفتگو درباره اصلاح مهاجرت را دوباره روی میز آورد.»

امسال اتحادیه‌های کارگری ملی به شکل چشمگیری در اقدامات روز مه حضور دارند. این الهام‌بخش است؛ چراکه روشن است که مقاومت گسترده از سوی یک جنبش فراگیر طبقه کارگر همان چیزی است که برای متوقف کردن سرکوب وحشیانه و دزدی آشکار منابع عمومی توسط رژیم کنونی لازم است.

اندی کینگ، مدیر عامل جنبش اصلاح منصفانه مهاجرت (FIRM)، در تماس مطبوعاتی روز مه این هفته گفت: «حقوق کارگران و حقوق مهاجران یکی است.» خواسته‌های روز مه گروه او شامل توقف تأمین مالی ICE و گشت مرزی، حمایت‌های دائمی و مسیر به سوی شهروندی برای مهاجران، و جلوگیری از ساخت انبارهای عظیم برای بازداشت گسترده انسان‌ها می‌شود.

نویمان-اورتیز در همان تماس گفت که دامن زدن به ترس از مهاجران توسط دولت ترامپ تصادفی نیست. «این یک استراتژی است تا ما را تقسیم کند، بز بلاگردان درست کند و از چالش‌های واقعی خانواده‌های کارگر منحرف کند، و به‌ویژه از کنترل فزاینده میلیاردرها بر اقتصاد ما.» او درباره پرونده دردناک الویرا بنیتز صحبت کرد؛ مادر سه فرزند از Sheboygan Falls ویسکانسین که در یک حضور معمول برای پیگیری پرونده، پس از اینکه گرین‌کارتش تأیید شده بود، توسط ICE دستگیر شد. نویمان-اورتیز گفت که او اکنون در بازداشتگاه کنتاکی به سر می‌برد و کوچک‌ترین دخترش به دلیل افکار خودکشی ناشی از تجربه آسیب‌زای جدایی از مادرش، تحت نظر پزشکی است.

او همچنین به پرونده صلاح سرسور، رئیس انجمن اسلامی میلواکی و مقیم دائم قانونی، اشاره کرد که توسط ICE در آنچه به نظر می‌رسد یک دستگیری تلافی‌جویانه به دلیل سخنان سیاسی‌اش در دفاع از حقوق فلسطینیان باشد، بازداشت شد.

یک سازمان پلیسی مخفی که مردم را برای خاموش کردن مخالفت‌ها ربوده می‌برد باید همه ما را نگران کند. نویمان-اورتیز گفت: «و همان‌طور که می‌دانیم، اینها موارد جداگانه نیستند.» «این یک سیستم است.»

مرگ‌ومیر در بازداشت ICE از ابتدای دوره دوم ریاست جمهوری ترامپ به رکورد جدیدی رسیده است. با این حال دولت فدرال قصد دارد بازداشتگاه‌های انباروار را برای نگهداری بیش از ۹۲٬۰۰۰ نفر گسترش دهد. آدریانا ریورا از ائتلاف مهاجران فلوریدا در تماس مطبوعاتی روز مه FIRM به خبرنگاران گفت: «ایالت ما به نقطه صفر سیستمی تبدیل شده که انسان‌ها را به خاطر پول انبار می‌کند، به بهای آن‌ها شوخی می‌کند و کالا می‌فروشد، جایی که رنج پنهان است و پاسخگویی وجود ندارد.»

او خواست: «این انبارهای تهوع‌آور را تعطیل کنید و مسیری مبتنی بر مراقبت انتخاب کنید.»

چه اتفاقی دارد برای کشور ما می‌افتد؟ چه چیزی لازم است تا مردم بیدار شوند؟

در همان هفته‌ای که به فعالان در حال برنامه‌ریزی برای اعتصاب روز مه گوش می‌دادم، تلفنم زنگ خورد و یک صدای خودکار به من اطلاع داد که سناتور آمریکایی ویسکانسین، ران جانسون، در میان یک بعدازظهر روز کاری یک «نشست شهری تلفنی» بدون اطلاع قبلی برگزار می‌کند. ماندم و به جانسون گوش دادم که به رأی‌دهندگانش می‌گفت موافق حذف فیلیباستر سنا است تا بتوان وزارت امنیت داخلی را بدون موانع حفاظتی که دموکرات‌ها برای ICE و گشت مرزی دنبال می‌کنند، به‌طور کامل تأمین مالی کرد. جانسون گفت ما در زمانی بیش از حد «خطرناک» زندگی می‌کنیم که نتوانیم فوری عمل کنیم و کنگره «بیش از حد شکسته» است تا این تصمیم‌ها را به شیوه‌ای تأملی بگیرد. به همین دلیل توضیح داد که حالا که رئیس‌جمهور ترامپ در مقام است و جمهوری‌خواهان اکثریت دارند، موضعش را درباره پایان دادن به قدرت حزب اقلیت برای فیلیباستر کردن قوانین تغییر داده است. جانسون می‌خواهد دموکرات‌ها را کنار بزند تا قانون SAVE America را تصویب کند؛ قانونی که حق رأی را بر اساس نظریه‌ای کاملاً رد شده که ادعا می‌کند مهاجران غیرمستند در تعداد بالا رأی می‌دهند و انتخابات آمریکا را تحت تأثیر قرار می‌دهند، به شدت محدود می‌کند.

جانسون با رضایت به رأی‌دهندگانی گوش داد که دروغ بزرگ ترامپ مبنی بر اینکه دموکرات‌ها انتخابات را می‌دزدند را تکرار می‌کردند. او اشتیاق خود را برای RFK Jr. و «پیشرفت» در موضوع مورد علاقه‌اش — خلاص شدن از واکسن‌هایی که ادعا می‌شود مضرند — ابراز کرد. برخی از تماس‌گیرندگان نگرانی خود را از جنگ ایران ابراز کردند و جانسون آن‌ها را با اینکه کار «کاملاً» خوب پیش می‌رود آرام کرد. یک زن به او ناسزا گفت و قطع شد. اما آشکارترین بخش تماس زمانی بود که یک تماس‌گیرنده اشاره کرد که خیلی از مردم نگران مراقبت‌های بهداشتی هستند — بحرانی در حال شکل‌گیری در ویسکانسین که در آن ۶۳٬۰۰۰ نفر پوشش Medicaid خود را به دلیل کاهش‌های ترامپ از دست می‌دهند و ۲۰٬۰۰۰ نفر دیگر پوشش قانون مراقبت مقرون به صرفه خود را به دلیل افزایش هزینه‌های حق بیمه پس از اینکه جمهوری‌خواهان از تمدید اعتبارات مالیاتی بهبودیافته ACA امتناع کردند، رها کرده‌اند.

جانسون گفت ریشه مشکل مراقبت‌های بهداشتی دخالت دولت است.

او گفت: «نگاهی به آمازون بیندازید، ببینید آن رقیب بخش خصوصی چه کرده که محصولات را در عرض چند ساعت، گاهی با هزینه بسیار پایین تحویل می‌دهد. پس مصرف‌گرایی بخش خصوصی کار می‌کند، اما ما با اینکه شخص دیگری هزینه را پرداخت می‌کند، مصرف‌گرایی را از مراقبت‌های بهداشتی بیرون رانده‌ایم.» راه‌حل او؟ «رفتن به سمت یک سیستم منطقی از برنامه‌های مراقبت فاجعه‌آمیز، و سپس اینکه بیشتر هزینه‌های بهداشتی از جیب پرداخت شود با مصرف‌گرایی واقعی.»

صرف‌نظر از انتخاب جانسون برای برجسته کردن آمازون به عنوان نمونه ایده‌آل کسب‌وکار؛ شرکتی که توسط کمیسیون تجارت فدرال به دلیل مسدود کردن غیرقانونی رقابت، تورم قیمت‌ها با استفاده از قدرت انحصاری خود و خفه کردن نوآوری تحت پیگرد قضایی قرار گرفت. صرف‌نظر از دعاوی متعددی که رانندگان آن به دلیل شرایط کاری پرفشار و غیرانسانی مطرح کردند و آن حادثه تأسف‌بار که در آن یک کارگر انبار روی زمین جان داد در حالی که ادعا می‌شود مدیریت به همکارانش گفته بود او را نادیده بگیرند و تولید را ادامه دهند.

با کنار گذاشتن همه اینها، چه تعداد از رأی‌دهندگان معمولی ویسکانسین موافق‌اند که بهترین راه برای مقابله با هزینه‌های کمرشکن بهداشتی این است که برای هر دارو، ویزیت مطب و اقدام پزشکی از جیب پرداخت کنند؟

در حالی که محبوبیت ترامپ به پایین‌ترین حد جدیدی می‌رسد و قیمت بنزین جهش می‌کند، موضع جانسون مبنی بر اینکه باید هزینه کامل مراقبت‌های بهداشتی خود را از جیب بپردازید بعید است به جمهوری‌خواهان کمکی برساند.

مشکل در کشور ما این است که به نظر می‌رسد آگاهی طبقاتی که جنبش کارگری عصر پیشرفت‌خواهی را به حرکت درمی‌آورد را از دست داده‌ایم.

در عوض، امروز پوپولیسم راست‌گرایانه‌ای داریم که ادعا می‌کند از منافع کارگران یقه‌آبی دفاع می‌کند اما در واقع در حال سرمایه‌گذاری در فلاکت اکثریت عظیم آمریکایی‌ها، دزدی مراقبت‌های بهداشتی، آموزش، دستمزدها و حمایت‌های کاری آن‌ها برای منافع الیگارش‌هایی مثل جانسون است که اگر مردم رنج بکشند، بیمار شوند و بمیرند، تا زمانی که خودش ثروتمند بماند اهمیتی نمی‌دهد.

فکر نمی‌کنم مردم بتوانند خیلی بیشتر این وضع را تحمل کنند. رفتار غیرانسانی با مردم عادی و سخت‌کوش، درد و هدررفت رژیم حرص‌محوری که با آن زندگی می‌کنیم باید معده هر آمریکایی را به هم بریزد.

روز مه نشانه‌ای از امید است.